
SkanCzyste modele- Obiekt: nasze biuro, dwa pokoje, około 29 m², wysokość 2,52 m
- Skan: jeden ręczny skaner XGRIDS L2 Pro, 5 minut 21 sekund chodzenia, 15,2 GB surowych danych, 28 minut przetwarzania
- Dane: 1 019 954 punkty skanu (splaty gaussowskie) w całym skanie, z tego 562 478 w dwóch pokojach
- Wynik: 88 osobnych obiektów i 16 elementów budynku, każdy z własnymi punktami skanu; ściany ustawione z dokładnością 0,8 cm względem skanu (mediana), przedmioty 2,4 cm
Po co to zrobiliśmy
Skan w technice splatów gaussowskich wygląda jak zdjęcie, po którym można chodzić. To jego zaleta i jego ograniczenie. Jest jednym blokiem około miliona kolorowych punktów i nie wie, co jest biurkiem, a co ścianą. Nie da się go zapytać o szerokość drzwi, nie da się przesunąć maszyny, żeby sprawdzić, czy wózek widłowy nadal przejedzie, ani zdjąć regału, żeby zobaczyć, co kamera widziałaby za nim.
W planowaniu bezpieczeństwa i układu hali potrzebne jest właśnie to: prawdziwe miejsce z prawdziwymi wymiarami, w którym można coś przestawić. Pytanie w tym teście było więc wąskie. Czy da się wziąć skan i podzielić go na osobne, nazwane, przesuwalne obiekty tak, żeby nie stracił wyglądu.
Co chcieliśmy sprawdzić
- Czy ściany, drzwi i otwory da się odtworzyć ze skanu z dokładnością do centymetra
- Czy każdy przedmiot w pokoju może stać się osobną rzeczą, którą można kliknąć i przesunąć
- Czy wynik nadal pokrywa się ze skanem, gdy nałoży się jedno na drugie
- Ile z tego da się zmierzyć, a nie ocenić na oko
Co zrobiliśmy
1. Pierwsze podejście: proste bryły. Nie udało się dwa razy
Oprogramowanie skanera eksportuje uproszczoną siatkę przeznaczoną do kolizji. Pierwszy model zbudowaliśmy z niej i wyszedł zestaw uśrednionych klocków. Sofa była pudłem, biurko z czterema monitorami też. Nikt nie rozpoznałby w tym swojego pokoju, więc to porzuciliśmy.
Drugie podejście korzystało z gęstej siatki, a każdy przedmiot został nazwany ręcznie. Wyglądało dużo lepiej i było błędne. Założyliśmy, że większy pokój jest prostokątem, bo tak wyszło z dopasowania czterech płaszczyzn. Nie jest. Ma wnękę o głębokości 64 cm, lewa ściana stoi 14 cm dalej, niż ją postawiliśmy, drzwi są w ścianie wnęki, a regał, który ustawiliśmy w pokoju, stoi naprawdę we wnęce. Nasz pomiar dokładności niczego nie wychwycił, bo liczył tylko punkty wewnątrz obrysu, który sami założyliśmy.
2. Ściany z przekrojów, nie z założeń
Poprawka polegała na tym, żeby przestać dopasowywać kształty i zacząć ciąć skan. Przecięliśmy go poziomo na trzech wysokościach: tuż nad podłogą, na wysokości klatki piersiowej i nad ościeżnicami drzwi. Przekrój nad drzwiami pokazuje czysty obrys ścian i belek. Środkowy pokazuje drzwi i okna. Najniższy pokazuje, co stoi na podłodze.

Od tej chwili pomiar był uczciwy. Dla każdego punktu siatki skanu w obu pokojach liczymy odległość do najbliższej części modelu. Ściany, podłoga i sufit: mediana 0,8 cm, 93% punktów w granicy 5 cm. Przedmioty: mediana 2,4 cm, 87% w granicy 10 cm.
3. Pocięcie siatki na obiekty. Dokładne, ale wygląda jak glina
Następnie daliśmy każdemu przedmiotowi jego prawdziwy kształt, tnąc samą siatkę skanu: każdy trójkąt trafia do ściany, do nazwanego obiektu albo do grupy „nierozpoznane”. Nic nie jest wyrzucane. Położenie zgadzało się z definicji, ale siatka z ręcznego skanera jest zgrubna. Cztery monitory zlały się w jedną bryłę, a fotel stał się kilkoma grudkami.

SkanSiatka pocięta na obiekty4. Podział samych punktów skanu
Wygląd skanu splatowego siedzi w punktach, a nie w siatce. Rozkodowaliśmy więc format pliku skanera, odczytaliśmy każdy punkt z pozycją, kolorem, rozmiarem i orientacją, a potem przypisaliśmy go do obiektu, którego fragment siatki leży najbliżej. Zgrubna siatka stała się sposobem ustalenia, co do czego należy, a nie czymś do oglądania. Punkty w grubości ścian, w ościeżach okien i na szybach idą razem ze swoją ścianą.
Jeden błąd warto pokazać. Pierwszy render miał smugi na wszystkich ścianach. Przyczyną była zamiana osi między dwoma formatami plików: przeliczyliśmy pozycję i orientację każdego punktu, a zapomnieliśmy zmienić kolejność jego trzech rozmiarów. Naprawiła to jedna linijka.

Przed poprawkąPo poprawceWynik
Dwa pokoje to teraz 104 osobne rzeczy: 88 obiektów i 16 elementów budynku. 53 obiekty mają nazwy, od sofy i regału z książkami po lampkę biurkową i poduszkę. Pozostałe, około 35, to fragmenty bez nazwy. Kilka to prawdziwe rzeczy pod biurkami. Większość okazała się szumem skanu, 1,3% punktów, razem z rozmytą sylwetką osoby, która przeszła przez drzwi, i trafiła do ukrytej warstwy.

SkanPodział na obiektyZ tej samej pozycji kamery wersję podzieloną i oryginalny skan trudno od siebie odróżnić.

Oryginalny skanObraz z obiektówWięcej ujęć tego samego podzielonego skanu. Wszystkie powstały z osobnych obiektów.






Wszystkie warstwy bliźniaka
Gotowy plik zawiera te same dwa pokoje cztery razy, jako warstwy do włączania i wyłączania: sam skan, siatkę skanu pociętą na obiekty, modele odtworzone z punktów skanu i czyste modele. Wszystkie cztery mają te same położenia, więc leżą dokładnie jedna na drugiej.




Skoro każdy obiekt wie, które punkty skanu do niego należą, może też nosić nazwę. W dwóch filmach poniżej nic nie jest dorysowane ręcznie. Podpisy to nazwy obiektów z modelu, ustawione tam, gdzie dany obiekt leży w skanie.
Automatyczne rozpoznawanie obiektów: pierwsza próba
Nazwy w modelu nadał człowiek. Sprawdziliśmy też, ile z tego da się zrobić automatycznie. Program dostaje widok skanu, znajduje na nim przedmioty i je obrysowuje (modele Grounding DINO i SAM, uruchomione lokalnie na jednej karcie graficznej). Każdy obrys jest potem rzutowany na punkty skanu przez znaną kamerę, co daje położenie i wymiary przedmiotu w centymetrach. Na obrazach niżej każdy podpis to numer, nazwa i wymiary: szerokość, głębokość i wysokość.






Wynik jest obiecujący, ale nie nadaje się jeszcze do użycia bez kontroli. W pierwszej rundzie program znalazł 41 obiektów, w drugiej 63. W trzech rundach jego pomiary zgadzały się z naszym ręcznym modelem z dokładnością do 10% dla 7 z 14, 7 z 20 i 10 z 19 porównanych obiektów. Zdarzają się też pomyłki w nazwach: regał z książkami został komodą, a leżanka łóżkiem.
Czyste modele i miarka
Podzielony skan daje wygląd. Do planowania potrzebna jest też prosta, czysta geometria, którą szybko się zaznacza, mierzy i sprawdza pod kątem kolizji. Dlatego każdy nazwany przedmiot ma również gładki model, zbudowany w miejscu i w wymiarach odczytanych ze skanu: sofę z zaokrąglonymi poduchami, regały z komorami, fotele biurowe na pięcioramiennych podstawach, rośliny z liśćmi.

SkanCzyste modeleSpróbowaliśmy też pozwolić, żeby skan sam zbudował te modele, owijając zamkniętą powierzchnię wokół punktów skanu każdego przedmiotu. Jedno wyszło lepiej niż w siatce ze skanera: cztery monitory stały się czterema osobnymi płytami. Ale każda powierzchnia wyglądała jak ulepiona z gliny, więc te siatki zostają w pliku jako ukryta warstwa, a widać czyste modele.

SkanModele z punktów skanuNa koniec zmierzyliśmy dwa przedmioty miarką. Biały regał ma 76,5 x 39 x 147 cm. Nasz model odczytany ze skanu miał 80 x 37 x 143 cm, czyli mylił się o 2 do 4 cm. Stolik kawowy ma 55 x 55 x 45 cm, a w modelu 55 x 55 x 44 cm. Wniosek: podane wyżej dokładności mówią, jak wiernie model trzyma się skanu, a nie rzeczywistości. Przy typowych meblach wymiar bierze się z katalogu albo z miarki, a ze skanu położenie.
Bliźniak w użyciu: dwa układy mebli, policzone
Gdy każdy mebel jest osobnym obiektem, na pytanie „a gdyby to przesunąć” można odpowiedzieć liczbami. Obecny układ i dwa warianty policzyliśmy tak samo: ile podłogi jest wolne, jak szerokie jest najwęższe miejsce na drodze z każdego miejsca do siedzenia do wyjścia oraz czy da się dojść do szafy, okien i drzwi balkonowych.

- Układ obecny. Sofa i dwa kartony zamykają oba przejścia między pokojami, więc mniejszy pokój ma jedną drogę wyjścia. Fotel biurowy stoi przed szafą wnękową. Z 16,7 m² wolnej podłogi tylko 4,7 m² ma przejście szerokie na co najmniej 60 cm.
- Wariant A, dwa przesunięcia. Fotel biurowy idzie pod długie biurko, a lampa stojąca do rogu. Szafa zyskuje 85 cm dostępu i nic innego się nie pogarsza.
- Wariant B, zamiana sofy z leżanką. Leżanka jest o 40 cm krótsza, więc odsłania jedno przejście: drugą drogę między pokojami, szeroką na 60 cm. Droga od sofy do wyjścia poszerza się z 65 do 80 cm. Cena: dojście do okna spada ze 110 do 65 cm, a do drzwi balkonowych z 75 do 65 cm, bo leżanka jest głębsza niż sofa.
Nasze pierwsze propozycje były gorsze od układu, który jest dziś: kartony przeniesione na główną drogę wyjścia, stolik na drodze do balkonu. Na planie wyglądały rozsądnie. Pokazał to dopiero pomiar.
Czego to jeszcze nie potrafi
- Dziury. Po przesunięciu sofy podłoga pod nią jest pusta. Skaner nigdy jej nie widział. Wypełnianie takich miejsc to następny krok.
- Szkło i cienkie, błyszczące rzeczy. Skaner widzi przez szkło i słabo radzi sobie z ekranami monitorów. Ze skanu nie dało się ustalić, czy dwa szerokie przejścia między pokojami są przeszklone.
- Ludzie w ruchu. Podczas skanowania ktoś przeszedł przez drzwi i zostawił rozmyty kształt. Stał się osobnym obiektem, więc można go było po prostu wyłączyć z modelu.
- Nazywanie. Obiekty nazwał człowiek. Automatyczne rozpoznawanie z wyrenderowanych widoków znalazło w pierwszej próbie 63 obiekty i pomyliło regał z książkami z komodą, więc nadal wymaga sprawdzania.
- Skala. Dwa pokoje, a nie hala produkcyjna. Metoda nie zależy od wielkości, ale na dużym obiekcie jeszcze jej nie uruchamialiśmy.
Co to znaczy dla właściciela obiektu
Skan odpowiada na pytanie „jak to wygląda”. Bliźniak złożony z obiektów odpowiada na pytanie „co, jeśli”. Co, jeśli ta maszyna przesunie się o dwa metry, co, jeśli te drzwi będą zablokowane, która droga zostaje i co nadal widzi kamera w rogu. W studium przypadku podwórka odtworzyliśmy prawdziwy ruch w bliźniaku zbudowanym z pomiarów taśmą. Skan podzielony na obiekty daje taki sam bliźniak dla wnętrza, z prawdziwymi meblami i sprzętem.
Pytania i odpowiedzi
Co to jest skan w technice splatów gaussowskich?
Trójwymiarowy zapis miejsca złożony z około miliona małych kolorowych plamek zamiast trójkątów. Z każdej strony wygląda niemal jak zdjęcie, ale sam z siebie nie ma osobnych obiektów ani wymiarów, o które można zapytać.
Czy w zeskanowanym cyfrowym bliźniaku można przesuwać przedmioty?
Tak, po podzieleniu skanu. W tym teście dwa pokoje stały się 104 osobnymi rzeczami, każda ma własne punkty skanu i każdą można zaznaczyć i przesunąć. Miejsce, w którym stał przedmiot, zostaje puste, bo skaner nie widział tego, co było pod spodem.
Jak dokładny jest bliźniak zbudowany w ten sposób?
W tym teście ściany, podłoga i sufit leżą w granicy 0,8 cm od skanu (mediana), a uproszczone kształty przedmiotów w granicy 2,4 cm. Same punkty skanu nie są zmieniane, więc wygląd jest taki sam jak w skanie. Dwa przedmioty sprawdzone miarką różniły się od modelu o 0 do 4 cm.
Czy zeskanowany bliźniak pomaga zaplanować układ mebli albo maszyn?
Tak. Gdy każdy obiekt jest osobny, układ można zmienić w modelu i policzyć, zanim cokolwiek zostanie przesunięte: wolną podłogę, najwęższe miejsce na każdej drodze do wyjścia, dostęp do drzwi i okien. W tym teście tak porównaliśmy dwa warianty z obecnym układem.
Ile to trwa?
Skanowanie dwóch pokoi trwało 5 minut 21 sekund, a przetwarzanie 28 minut. Podział na obiekty zajął nam za pierwszym razem dwa dni robocze, z czego większość poszła na błędy opisane wyżej.
Wszystkie liczby pochodzą z naszego skanu i pomiarów z 13 i 14 listopada 2026. Narzędzia: skaner XGRIDS L2 Pro z LCC Studio, Blender 5.3 i Unreal Engine 5.8. Ekrany widoczne w skanie są nieczytelne.