Xentim Umów demo
Studium przypadku

Studium przypadku: z pięciominutowego skanu pokoju do cyfrowego bliźniaka, w którym można przestawiać przedmioty

Skan 3D pomieszczenia to jeden zamrożony obraz: można po nim chodzić, ale nie da się przesunąć krzesła. Chcieliśmy mieć cyfrowego bliźniaka, w którym każdy przedmiot jest osobną rzeczą do zaznaczenia, zmierzenia i przesunięcia, a całość nadal wygląda jak prawdziwe miejsce. Sprawdziliśmy to na własnym biurze: dwa pokoje, jeden ręczny skaner, pięć minut chodzenia.

Piotr BuczkowskiPiotr Buczkowskizałożyciel Xentim·
Te same dwa pokoje jako czyste, osobne modeleSkan obu pokoi widziany z góry, z ukrytym sufitemSkanCzyste modele
Przesuń suwak. Po lewej skan obu pokoi widziany z góry, z ukrytym sufitem. Po prawej te same pokoje jako czyste, osobne modele zbudowane na jego podstawie.
  • Obiekt: nasze biuro, dwa pokoje, około 29 m², wysokość 2,52 m
  • Skan: jeden ręczny skaner XGRIDS L2 Pro, 5 minut 21 sekund chodzenia, 15,2 GB surowych danych, 28 minut przetwarzania
  • Dane: 1 019 954 punkty skanu (splaty gaussowskie) w całym skanie, z tego 562 478 w dwóch pokojach
  • Wynik: 88 osobnych obiektów i 16 elementów budynku, każdy z własnymi punktami skanu; ściany ustawione z dokładnością 0,8 cm względem skanu (mediana), przedmioty 2,4 cm

Po co to zrobiliśmy

Skan w technice splatów gaussowskich wygląda jak zdjęcie, po którym można chodzić. To jego zaleta i jego ograniczenie. Jest jednym blokiem około miliona kolorowych punktów i nie wie, co jest biurkiem, a co ścianą. Nie da się go zapytać o szerokość drzwi, nie da się przesunąć maszyny, żeby sprawdzić, czy wózek widłowy nadal przejedzie, ani zdjąć regału, żeby zobaczyć, co kamera widziałaby za nim.

W planowaniu bezpieczeństwa i układu hali potrzebne jest właśnie to: prawdziwe miejsce z prawdziwymi wymiarami, w którym można coś przestawić. Pytanie w tym teście było więc wąskie. Czy da się wziąć skan i podzielić go na osobne, nazwane, przesuwalne obiekty tak, żeby nie stracił wyglądu.

Przelot przez oba pokoje. To nie jest oryginalny plik skanu: obraz powstał ze 104 osobnych obiektów.

Co chcieliśmy sprawdzić

Co zrobiliśmy

1. Pierwsze podejście: proste bryły. Nie udało się dwa razy

Oprogramowanie skanera eksportuje uproszczoną siatkę przeznaczoną do kolizji. Pierwszy model zbudowaliśmy z niej i wyszedł zestaw uśrednionych klocków. Sofa była pudłem, biurko z czterema monitorami też. Nikt nie rozpoznałby w tym swojego pokoju, więc to porzuciliśmy.

Drugie podejście korzystało z gęstej siatki, a każdy przedmiot został nazwany ręcznie. Wyglądało dużo lepiej i było błędne. Założyliśmy, że większy pokój jest prostokątem, bo tak wyszło z dopasowania czterech płaszczyzn. Nie jest. Ma wnękę o głębokości 64 cm, lewa ściana stoi 14 cm dalej, niż ją postawiliśmy, drzwi są w ścianie wnęki, a regał, który ustawiliśmy w pokoju, stoi naprawdę we wnęce. Nasz pomiar dokładności niczego nie wychwycił, bo liczył tylko punkty wewnątrz obrysu, który sami założyliśmy.

2. Ściany z przekrojów, nie z założeń

Poprawka polegała na tym, żeby przestać dopasowywać kształty i zacząć ciąć skan. Przecięliśmy go poziomo na trzech wysokościach: tuż nad podłogą, na wysokości klatki piersiowej i nad ościeżnicami drzwi. Przekrój nad drzwiami pokazuje czysty obrys ścian i belek. Środkowy pokazuje drzwi i okna. Najniższy pokazuje, co stoi na podłodze.

Poziomy przekrój skanu na biało z obrysem modelu na niebiesko: dwa pokoje, wnęka, meble i drzwi
Przekrój skanu na wysokości od 1,0 do 1,4 m (biały) z nałożonym obrysem modelu (niebieski). Wnęka po lewej to część, którą wcześniej pominęliśmy.

Od tej chwili pomiar był uczciwy. Dla każdego punktu siatki skanu w obu pokojach liczymy odległość do najbliższej części modelu. Ściany, podłoga i sufit: mediana 0,8 cm, 93% punktów w granicy 5 cm. Przedmioty: mediana 2,4 cm, 87% w granicy 10 cm.

3. Pocięcie siatki na obiekty. Dokładne, ale wygląda jak glina

Następnie daliśmy każdemu przedmiotowi jego prawdziwy kształt, tnąc samą siatkę skanu: każdy trójkąt trafia do ściany, do nazwanego obiektu albo do grupy „nierozpoznane”. Nic nie jest wyrzucane. Położenie zgadzało się z definicji, ale siatka z ręcznego skanera jest zgrubna. Cztery monitory zlały się w jedną bryłę, a fotel stał się kilkoma grudkami.

Ten sam widok zbudowany z fragmentów siatki skanu, z szarymi, zgrubnymi kształtami leżanki, rośliny i regałuSkan większego pokoju: leżanka, roślina, regał, okno i drzwiSkanSiatka pocięta na obiekty
Przesuń suwak. Po lewej skan. Po prawej ten sam widok z fragmentów siatki skanu. Właściwe miejsca, niewłaściwy wygląd.

4. Podział samych punktów skanu

Wygląd skanu splatowego siedzi w punktach, a nie w siatce. Rozkodowaliśmy więc format pliku skanera, odczytaliśmy każdy punkt z pozycją, kolorem, rozmiarem i orientacją, a potem przypisaliśmy go do obiektu, którego fragment siatki leży najbliżej. Zgrubna siatka stała się sposobem ustalenia, co do czego należy, a nie czymś do oglądania. Punkty w grubości ścian, w ościeżach okien i na szybach idą razem ze swoją ścianą.

Jeden błąd warto pokazać. Pierwszy render miał smugi na wszystkich ścianach. Przyczyną była zamiana osi między dwoma formatami plików: przeliczyliśmy pozycję i orientację każdego punktu, a zapomnieliśmy zmienić kolejność jego trzech rozmiarów. Naprawiła to jedna linijka.

Ten sam pokój wyrenderowany czysto po poprawcePokój wyrenderowany z poziomymi smugami na ścianachPrzed poprawkąPo poprawce
Przesuń suwak. Po lewej smugi wywołane rozmiarami w złej kolejności. Po prawej ten sam widok po poprawce.

Wynik

Dwa pokoje to teraz 104 osobne rzeczy: 88 obiektów i 16 elementów budynku. 53 obiekty mają nazwy, od sofy i regału z książkami po lampkę biurkową i poduszkę. Pozostałe, około 35, to fragmenty bez nazwy. Kilka to prawdziwe rzeczy pod biurkami. Większość okazała się szumem skanu, 1,3% punktów, razem z rozmytą sylwetką osoby, która przeszła przez drzwi, i trafiła do ukrytej warstwy.

Te same dwa pokoje, każdy obiekt i każda ściana we własnym kolorzeSkan obu pokoi widziany z góry, z ukrytym sufitemSkanPodział na obiekty
Przesuń suwak. Po lewej skan obu pokoi z góry, z ukrytym sufitem. Po prawej te same pokoje pocięte na obiekty, każdy we własnym losowym kolorze.

Z tej samej pozycji kamery wersję podzieloną i oryginalny skan trudno od siebie odróżnić.

Ten sam widok wyrenderowany z osobnych obiektówOryginalny skan biurka z czterema monitoramiOryginalny skanObraz z obiektów
Przesuń suwak. Po lewej oryginalny skan. Po prawej ten sam widok wyrenderowany z osobnych obiektów.
Każdy obiekt unosi się i odsuwa od środka, a potem wraca. Każdy zachowuje własny fragment skanu.
Oba pokoje z góry, z ukrytym sufitem.

Więcej ujęć tego samego podzielonego skanu. Wszystkie powstały z osobnych obiektów.

Oba pokoje z góry, widziane z drugiej strony, z ukrytym sufitemŚciana z regałem na książki w większym pokojuŚciana z oknem w większym pokoju: ekran, plakat i roślinaMniejszy pokój: okno, drukarka i grzejnikPółka z oprawionymi grafikami i figurkami w mniejszym pokojuOba pokoje z góry, trzecie ujęcie
Sześć kolejnych ujęć podzielonego skanu. Kliknij obraz, żeby go powiększyć.

Wszystkie warstwy bliźniaka

Gotowy plik zawiera te same dwa pokoje cztery razy, jako warstwy do włączania i wyłączania: sam skan, siatkę skanu pociętą na obiekty, modele odtworzone z punktów skanu i czyste modele. Wszystkie cztery mają te same położenia, więc leżą dokładnie jedna na drugiej.

Ta sama kamera, cztery warstwy po kolei: skan, siatka pocięta na obiekty, modele z punktów skanu, czyste modele. Podpisy na filmie są po angielsku.
Oba pokoje z góry, warstwa 1: skanOba pokoje z góry, warstwa 2: siatka skanu pocięta na obiekty, każdy w losowym kolorzeOba pokoje z góry, warstwa 3: modele odtworzone z punktów skanuOba pokoje z góry, warstwa 4: czyste modele
Oba pokoje z góry, z ukrytym sufitem. Przełączaj cztery warstwy przyciskami. W drugiej każdy obiekt ma własny losowy kolor. Kliknij obraz, żeby go powiększyć.

Skoro każdy obiekt wie, które punkty skanu do niego należą, może też nosić nazwę. W dwóch filmach poniżej nic nie jest dorysowane ręcznie. Podpisy to nazwy obiektów z modelu, ustawione tam, gdzie dany obiekt leży w skanie.

Skan z góry z nazwami obiektów. Nazwy ma 53 obiekty; film pokazuje te, które w danej klatce się nie nakładają.
Obrót wewnątrz większego pokoju z nazwami widocznych obiektów.

Automatyczne rozpoznawanie obiektów: pierwsza próba

Nazwy w modelu nadał człowiek. Sprawdziliśmy też, ile z tego da się zrobić automatycznie. Program dostaje widok skanu, znajduje na nim przedmioty i je obrysowuje (modele Grounding DINO i SAM, uruchomione lokalnie na jednej karcie graficznej). Każdy obrys jest potem rzutowany na punkty skanu przez znaną kamerę, co daje położenie i wymiary przedmiotu w centymetrach. Na obrazach niżej każdy podpis to numer, nazwa i wymiary: szerokość, głębokość i wysokość.

Większy pokój z kolorowymi obrysami i podpisami okna, drzwi, regału, poduszek, leżanki i sofy znalezionych automatycznieBiurko z czterema monitorami, klawiaturą, myszą i regałem, obrysowane i podpisane automatycznieEkran, plakat, ramy okna i biurko, obrysowane i podpisane automatycznieRegał z książkami, dwie oprawione grafiki, fotel biurowy i biurko, obrysowane i podpisane automatycznieDrukarka, grzejnik, okno i lampki, obrysowane i podpisane automatycznieDrzwi, sofa, fotel biurowy i lampy, obrysowane i podpisane automatycznie
Obiekty znalezione i zmierzone automatycznie na sześciu widokach skanu. Kliknij obraz, żeby go powiększyć.

Wynik jest obiecujący, ale nie nadaje się jeszcze do użycia bez kontroli. W pierwszej rundzie program znalazł 41 obiektów, w drugiej 63. W trzech rundach jego pomiary zgadzały się z naszym ręcznym modelem z dokładnością do 10% dla 7 z 14, 7 z 20 i 10 z 19 porównanych obiektów. Zdarzają się też pomyłki w nazwach: regał z książkami został komodą, a leżanka łóżkiem.

Czyste modele i miarka

Podzielony skan daje wygląd. Do planowania potrzebna jest też prosta, czysta geometria, którą szybko się zaznacza, mierzy i sprawdza pod kątem kolizji. Dlatego każdy nazwany przedmiot ma również gładki model, zbudowany w miejscu i w wymiarach odczytanych ze skanu: sofę z zaokrąglonymi poduchami, regały z komorami, fotele biurowe na pięcioramiennych podstawach, rośliny z liśćmi.

Ten sam widok zbudowany z czystych modeli leżanki, rośliny, regału, okna i drzwiSkan większego pokojuSkanCzyste modele
Przesuń suwak. Po lewej skan. Po prawej czyste modele tego samego pokoju, ta sama kamera.

Spróbowaliśmy też pozwolić, żeby skan sam zbudował te modele, owijając zamkniętą powierzchnię wokół punktów skanu każdego przedmiotu. Jedno wyszło lepiej niż w siatce ze skanera: cztery monitory stały się czterema osobnymi płytami. Ale każda powierzchnia wyglądała jak ulepiona z gliny, więc te siatki zostają w pliku jako ukryta warstwa, a widać czyste modele.

Cztery osobne, grudkowate płyty odtworzone z punktów skanuSkan biurka z czterema monitoramiSkanModele z punktów skanu
Przesuń suwak. Po lewej skan. Po prawej modele odtworzone automatycznie z punktów skanu. Cztery osobne monitory, ale chropowate powierzchnie.

Na koniec zmierzyliśmy dwa przedmioty miarką. Biały regał ma 76,5 x 39 x 147 cm. Nasz model odczytany ze skanu miał 80 x 37 x 143 cm, czyli mylił się o 2 do 4 cm. Stolik kawowy ma 55 x 55 x 45 cm, a w modelu 55 x 55 x 44 cm. Wniosek: podane wyżej dokładności mówią, jak wiernie model trzyma się skanu, a nie rzeczywistości. Przy typowych meblach wymiar bierze się z katalogu albo z miarki, a ze skanu położenie.

Bliźniak w użyciu: dwa układy mebli, policzone

Gdy każdy mebel jest osobnym obiektem, na pytanie „a gdyby to przesunąć” można odpowiedzieć liczbami. Obecny układ i dwa warianty policzyliśmy tak samo: ile podłogi jest wolne, jak szerokie jest najwęższe miejsce na drodze z każdego miejsca do siedzenia do wyjścia oraz czy da się dojść do szafy, okien i drzwi balkonowych.

Trzy plany obok siebie: obecny układ i dwa warianty, meble na szaro, przestawione meble na pomarańczowo, wygodne przejścia na zielono
Układ obecny, wariant A i wariant B. Szare: meble. Pomarańczowe: przestawione. Zielone: wygodne przejście. Jasnoczerwone: węziej niż 60 cm. Niebieskie kropki: wyjścia i drzwi balkonowe.

Nasze pierwsze propozycje były gorsze od układu, który jest dziś: kartony przeniesione na główną drogę wyjścia, stolik na drodze do balkonu. Na planie wyglądały rozsądnie. Pokazał to dopiero pomiar.

Czego to jeszcze nie potrafi

Co to znaczy dla właściciela obiektu

Skan odpowiada na pytanie „jak to wygląda”. Bliźniak złożony z obiektów odpowiada na pytanie „co, jeśli”. Co, jeśli ta maszyna przesunie się o dwa metry, co, jeśli te drzwi będą zablokowane, która droga zostaje i co nadal widzi kamera w rogu. W studium przypadku podwórka odtworzyliśmy prawdziwy ruch w bliźniaku zbudowanym z pomiarów taśmą. Skan podzielony na obiekty daje taki sam bliźniak dla wnętrza, z prawdziwymi meblami i sprzętem.

Pytania i odpowiedzi

Co to jest skan w technice splatów gaussowskich?

Trójwymiarowy zapis miejsca złożony z około miliona małych kolorowych plamek zamiast trójkątów. Z każdej strony wygląda niemal jak zdjęcie, ale sam z siebie nie ma osobnych obiektów ani wymiarów, o które można zapytać.

Czy w zeskanowanym cyfrowym bliźniaku można przesuwać przedmioty?

Tak, po podzieleniu skanu. W tym teście dwa pokoje stały się 104 osobnymi rzeczami, każda ma własne punkty skanu i każdą można zaznaczyć i przesunąć. Miejsce, w którym stał przedmiot, zostaje puste, bo skaner nie widział tego, co było pod spodem.

Jak dokładny jest bliźniak zbudowany w ten sposób?

W tym teście ściany, podłoga i sufit leżą w granicy 0,8 cm od skanu (mediana), a uproszczone kształty przedmiotów w granicy 2,4 cm. Same punkty skanu nie są zmieniane, więc wygląd jest taki sam jak w skanie. Dwa przedmioty sprawdzone miarką różniły się od modelu o 0 do 4 cm.

Czy zeskanowany bliźniak pomaga zaplanować układ mebli albo maszyn?

Tak. Gdy każdy obiekt jest osobny, układ można zmienić w modelu i policzyć, zanim cokolwiek zostanie przesunięte: wolną podłogę, najwęższe miejsce na każdej drodze do wyjścia, dostęp do drzwi i okien. W tym teście tak porównaliśmy dwa warianty z obecnym układem.

Ile to trwa?

Skanowanie dwóch pokoi trwało 5 minut 21 sekund, a przetwarzanie 28 minut. Podział na obiekty zajął nam za pierwszym razem dwa dni robocze, z czego większość poszła na błędy opisane wyżej.

Wszystkie liczby pochodzą z naszego skanu i pomiarów z 13 i 14 listopada 2026. Narzędzia: skaner XGRIDS L2 Pro z LCC Studio, Blender 5.3 i Unreal Engine 5.8. Ekrany widoczne w skanie są nieczytelne.

Czytaj też
Studium przypadku: co jedna kamera powiedziała nam o tym, jak ludzie korzystają z podwórkaSprawę umorzono, bo nikt nie miał czasu obejrzeć nagrańNocna zmiana, dwóch ludzi, czterdzieści kamerWersalka przy śmietniku i cztery dni nagrańFotopułapka zrobiła zdjęcie. Kto je obejrzy?Samochód stanął na torach. Dyżurny wie po kilku sekundachKolejka do kontroli rośnie o 5:40, a czynne są dwa stanowiskaIle jest wolnych miejsc? Kamera już to wie